Yn ddistaw/ddystaw disgwyl f'enaid prudd

Yn ddistaw disgwyl f'enaid prudd,
O'r diwedd daw,
    nesau mae'r dydd,
  Pan caf roi naid
      i'm nefol nyth,
  Lle byddaf byw yn berffaith byth.

Pa bryd y gwelai'r ddedwydd awr,
I'm beiau'n llu
    gael myn'd i'r llawr?
  Yn bur heb len,
      gael gwel'd fy Nghrist,
  A myned trwy'm holl ofid trist.

Bryd cai ddinystiro'm
    delwau'n llawn,
Sy am lechu
    danai'n ddirgel iawn;
  Llabyddio Agag yn ddi barch,
  A Dagon gwympo o flaen yr Arch.

O anwyl Iesu! brysia, bydd
Yn awr fel iwrch neu lwdn hydd;
  O tyr'd ar frys, a chluda i lawr,
  Fy holl elynion fach a mawr.

Can mil o weithiau
    gwyn fy myd,
Cai goncwest ar fy meiau i gyd;
  Cael bod yn bur trwy nefol ras,
  A darfod sôn am bechod cas.

Gwn mai rhinweddol yw dy waed,
I ddadleu'm hawl o flaen y Tad;
  A chlirio'm ffordd at orsedd gras,
  A maddeu'n llwyr fy meiau cas.

Maddeuaist ganwaith,
    maddeu hyn,
O Arglwydd cann fi etto yn wyn;
  Cyflawna'th waith ar f'enaid gwan,
  Nes d'od o'r anial
      maith i'r lann.

O cofia fi ger bron y Tad,
Gan eiriol yno werth dy waed;
  O dadleu yn awr y'nghanol ne'
  I ti roi'th fywyd yn fy lle.

Grawn-Sypiau Canaan 1805

- - - - -
Yn ddystaw disgwyl f'enaid prudd,
O'r diwedd daw,
    nesâu mae'r dydd;
  Pan gâf roi naid
      i'm nefol nyth,
  Lle byddaf byw yn berffaith byth.

Mi flinais fod mewn anial fyd,
Am fyn'd 'rwy'n glau
    i'm cartre' clŷd,
  Lle'r aeth o'm blaen i Frenin ne',
  Ac yn ei lys gwnaeth i mi le.

Lle na bydd brâd
    i'm mwy, na briw,
Nac ŵylo i neb, yn nhŷ fy Nuw;
  Ond gorphwys byth mewn gwledd ddiboen,
  Gan edrych ar y nefol Oen.

Taw, f'enaid mwy,
    'dyw'r ffordd ddim maith,
I dŷ fy Nhâd, i ben fy nhaith;
  Bydd foddlon, cai,
      fy enaid cu,
  Nofio yn frau i'r nefoedd fry.

Ar fyr bydd lle im'
    uwch y llen,
Câf ddedwydd wawdd
    i'r nefoedd wèn;
  Angylaidd wledd mewn nefol wlad,
  O fanna tŷ fy
      Nuw a'm Tad.

Lle bydda'i y'mhlith y sanctaidd lu,
Yn seinio cân i'm Harglwydd cû;
  Yn berffaith lân heb bechod mwy,
  Oll yn gyffelyb iddynt hwy.

gwelir:
  Dal fi fy Nuw dal fi i'r làn
  Oen Duw trag'wyddol Fab y Tad

Quietly hope my sad soul,
Eventually it will come,
    the day is drawing near,
  When I can take a leap
    to my heavenly nest,
  Where I will live perfectly forever.

When would the happy hour see,
My faults as a multitude
    getting to go down?
  Purely without a curtain,
      to get to see my Christ,
  And go through all my sad fear.

When will I get the full
    destruction of my images,
Which want to hide
    beneath me very secretly?
  To stone Agag without respect,
  And Dagon to fall before the Ark.

O dear Jesus, hurry, be
Now like a roebuck or a yearling hart;
  O come quickly, and take down,
  All my enemies small and great.

A hundred thousand times
    I would be blessed,
If I had victory over all my faults;
  To get to be pure through heavenly grace,
  And mention of my hateful sins to perish.

I know that thy blood has merit,
To argue my right before the Father;
  And clear my way to the throne of grace,
  And forgive completely my hateful sins.

Thou didst forgive a hundredfold,
    forgive this,
O Lord bleach me white again;
  Fulfil thy work on my weak soul,
  Until I come from the vast
      desert to the shore.

O remember me before the Father,
While pleading there the worth of thy blood;
  O argue now in the midst of heaven
  That thou gavest thy life in my place.

- - - - -
Quietly my sad soul expects,
At the end to come,
    approaching is the day;
  When I get to give a jump
      to my heavenly nest,
  Where I shall live perfectly forever.

I am weary of being in a desert world,
Wanting to go I am swiftly
    to my secure home,
  Where went before me the King of heaven,
  And in his court he made me a place.

Where there shall be no treachery
    for me any more, nor bruise,
Nor weeping for anyone, in my God's house;
  But lying forever in a painless feast,
  While looking on the heavenly Lamb.

Be silent, my soul, evermore,
    the road is not long,
To my Father's house, to my journey's end;
  Be faithful, thou shalt get,
      my dear soul,
  Swim promptly to heaven above.

Shortly there shall be a place for me
    above the curtain,
I shall get a happy invitation
    to the bright heavens;
  An angelic feast in a heavenly land,
  Of the manna of the house of my
      God and my Father.

Where I shall be amongst the sacred host,
Sounding a song to my dear Lord;
  Perfectly pure without sin any more,
  Wholly similar to them.